GIULIANA PINO
PI FAVUREDDU
Mi vèni suvènti di pinzàri…
cchi cc’è ddòppu l’urizzùnti di lu màri,
darrè l’urtìma catìna dî muntàgni,
nfùnnu lu cèlu, mmèzzu di li nèuli,
jìntra Muncibbèddu l’àntri vurcàni
e li surgìvi di li làghi e li xumàri…
E ccu firrìja appuntìnu: sùli, lùna e stìddi,
crìsci l’arbulìddì, culùra lu cèlu,
fa bbulàri l’acèddi, murtibbrìca li pìsci,
annàca lu màri e l’add?ummìsci… sirèni…
E addumànnu si quarcùnu lu sapìssi
di dirimìllu ppi-ffavurèddu!
M’attùra la mènti stu pinzàri…
ca mètti lùci e-mmistèru nni lu còri,
vidènnu û sùli, sìra e-mmatìna fàrsi î bbàgni
e nfùnnu û vèlu dènzu di li nèuli,
jucàri ammucciarèddu jurnàti sàni
e ùn fàri capìri ùnni… si va a-ccurcàri…
E ccu scatìna nchìnu: vèntu, làmpi e-ttròna,
smurritìa lu màri e û jìsa a cavadduna,
fa cchiòviri, nivicàri, ddiluviàri,
mmìviri, angusciàri e-tturnàri sirèni…
E arraccumànnu si quarcùnu lu sapìssi
di, ùn dirimìllu ppi-ffavurèddu!